Forem: Paiboon

กฏของพาร์กินสัน

Paiboon — Fri, 17 Jul 2020 15:16:19 +0000

จากวิกิพีเดียว่า "Work expands so as to fill the time available for its completion."

"งานขยายออกเท่ากับเวลาที่กำหนดให้เสร็จ"

ซึ่งอันนี้มันไม่ไดเกี่ยวข้องอะไรกับโรคพาร์กินสันเลย.

ดูสิ พอกำหนดเวลาเท่าเดิม แต่งานมากขึ้น ก็ทำเสร็จได้. ต.ย. จากรายการวิทยุที่เดิมจัด 30 นาที. พอมาเพิ่มเป็น 60 นาที ก็ยังจัดได้

หรือ งานเท่าเดิม แต่กำหนดเวลาลง คือ เอา deadline เข้ามาใกล้ขึ้น ก็เสร็จได้เหมือนเดิม.

สองวิธีแก้ความขี้เกียจ

Paiboon — Fri, 10 Jul 2020 14:00:18 +0000

ความขี้เกียจคือข้ออ้างที่จะไม่ทำการงานต่าง ๆ

มักให้อ้างว่าหนาวนัก แล้วไม่ทำการงาน
มักให้อ้างว่าร้อนนัก แล้วไม่ทำการงาน
มักให้อ้างว่าเวลาเย็นแล้ว แล้วไม่ทำการงาน
มักให้อ้างว่ายังเช้าอยู่ แล้วไม่ทำการงาน
มักให้อ้างว่าหิวนัก แล้วไม่ทำการงาน
มักให้อ้างว่าระหายนัก แล้วไม่ทำการงาน

https://www.youtube.com/watch?v=6NPwQQqrpaA

วีธีแก้คือ กำจัดข้ออ้างเหล่านี้ออกไปด้วย 2 วิธีการ

1. ลงมือทำทันที ด้วยอุฏฐานสัมปทา

เหมือนตัวสำรองเวลาที่เล่นกีฬา มานั่งๆ นอนๆ อยู่ข้างสนาม. แต่เมื่อไหร่ที่มีการเปลี่ยนตัวลงไปในสนาม ตัวสำรองจะลุกขึ้นอย่างมีชีวิตชีวาทีเดียว

2. พิจารณาในจิตด้วยการเห็นเป็นทุกข์ ในสิ่งที่ไม่เที่ยง

ความขี้เกียจทำให้มีข้ออ้าง. กำจัดความขี้เกียจด้วยปัญญา โดยการเห็นความเป็นของที่ทนอยู่ได้ยาก ในสิ่งที่ไม่เที่ยง

ไม่ควรทุกข์โดยไม่จำเป็น

Paiboon — Fri, 03 Jul 2020 15:41:53 +0000

มีสามีภรรยาคู่หนึ่งประกอบการงานด้วยความซื้อสัตย์สุจริต อยู่ศีลในธรรม ประสบความสำเร็จในชีวิตเป็นอย่างดี และอยู่ในระดับของครอบครัวผู้มีฐานะครอบครัวหนึ่ง.

เขาทั้งสองได้ให้กำเนิดบุตรชาย 2 คน. และได้ส่งลูกชายทั้งสอง ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษตั้งแต่อายุ 11 ปี.

จนเมื่อเร็วนี้ ลูกชายคนโต ซึ่งบัดนี้อายุ 32 ปี เรียนจบในระดับปริญญาเอก ได้รับการตอบรับจากบริษัทในประเทศไทย เพื่อเข้าทำงานตำแหน่งผู้บริหาร ด้วยอัตราเงินเดือนที่น่าสนใจ. จึงเดินทางกลับมาอยู่ที่บ้าน และ จะแต่งงานกับแฟน สร้างครอบครัวของตน.

พ่อแม่ ซึ่งปัจจุบันก็มีบ้านหลังใหญ่ อยู่บนที่ดิน ที่มีเนื้อที่กว้างขวาง จึงมีความปรารถนาที่จะให้บุตรคนนี้ ได้ปลูกเรือนขึ้นใหม่ ให้อยู่ในบริเวณที่ดินเดียวกัน.

แต่ในที่สุดลูกก็ตัดสินใจไปซื้อบ้านใหม่ เป็นหมู่บ้านจัดสรรที่อยู่ที่อื่น

และวันนั้นก็ใกล้เข้ามาถึง คือวันที่ลูกจะย้ายออกไปอยู่บ้านใหม่ที่เขาซื้อไว้

ปัญหาคือ พ่อแม่ทำใจไม่ได้ เมื่อวันที่ลูกต้องย้ายออกไปอยู่บ้านใหม่ของตนเอง พร้อมกับภรรยา พ่อแม่จำทำใจอย่างไร?

เมื่อท่านได้อ่านประเด็นปัญหาเรื่องนี้แล้ว. ท่านคิดว่า จะให้คำแนะนำสามีภรรยาคู่นี้อย่างไร?

มองโลกในแง่ดีและร้าย

Paiboon — Fri, 19 Jun 2020 13:53:55 +0000

ไม่ว่าคุณจะทำ Project, ติดต่อผู้คน, เดินทาง, แก้ปัญหา, คิดงานใหม่ ฯลฯ จะต้องมีประเด็นของมุมมองที่เกี่ยวข้องกับแง่ดี และ แง่ร้ายเสมอ.

TL;DR รอบคอบ อย่างมีเมตตา ด้วยทางสายกลาง

มองโลกแต่ในแง่ร้ายอย่างเดียว ก็ไม่ดี มองแต่แง่ดีอย่างเดียว ก็ไม่ได้ เพราะมองแต่ในแง่ร้าย มันก็เป็นความคิดอกุศล หรือว่ามองแต่ในแง่ดีอย่างเดียว กลายเป็นคนโลกสวย ถูกเขาเอาเปรียบ ถูกเขาหลอกได้

สุดโต่ง 2 ข้าง พยายามดึงเราไป 2 ทาง

คนมองโลกในแง่ร้าย

คนที่ถูกครอบงำด้วยการมองโลกในแง่ร้าย มักจะมีเสียงในหัวประเภทนี้ คือ
" Project นี้มันจะ work เหรอ ?, ใคร ๆ เขาก็ทำกันน่ะ "
" อันนี้ขายไม่ออกแน่, ไม่มีใครซื้อหรอก "
" คนนี้เขาต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ ๆ เลย, ระวังโดนหลอกน่ะ"

จะมีความหยาบกระด้างอยู่ในจิต ค่อนข้างไปในทางอารมย์ร้าย เคลือบแคลงไม่ลงใจ อิจฉาริษยาบ้าง ขี้กลัวไม่กล้าเสี่ยงบ้าง ก็จะมีผลเป็นความไม่ก้าวหน้า ดักดานอยู่ที่เดิม หรือไม่ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ inferiority complex, มีความคิดน้อมไปในทางอกุศล

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี. เพราะจะมีส่วนที่เป็นความรอบคอบ คิดนึกถ้วนถี่อยู่ บางครั้งอาจจะถูกก็ได้

คนโลกสวย

คนที่เป็นคนโลกสวย มักเสียงในหัวประเภทนี้ คือ
" ลงทุนไปแล้ว เดี๋ยวมันก็ขึ้นหรอก "
" ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ขายได้ ใจเย็น ๆ "
" เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง "

ทำให้มักจะประมาทเลินเล่อ สะเพร่า ไม่ระมัดระวัง ไม่รอบคอบ สุดท้ายก็ถูกเอารัดเอาเปรียบ หรือ ถูกหลอกได้

แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี. เพราะจะมีส่วนที่เป็นความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ มีความใจเย็นอยู่

เอาบางอย่างไม่เอาบางอย่าง

คนมองโลกในแง่ร้าย ก็ไม่เหมือนกับ คนรอบคอบ เพราะ คนรอบคอบ เขาจะไม่ได้คิดเรื่องอกุศล.
คนโลกสวย ก็ไม่เหมือนกัน คนใจดีมีเมตตา เพราะ คนใจดีมีเมตตา เขาจะไม่ได้เป็นคนประมาทเลินเล่อ

ไม่ใช่ เอาทุกอย่าง และก็ ไม่ใช่ ปฏิเสธทุกอย่าง แต่บางอย่างต้องมี บางอย่างต้องละ

สิ่งที่ต้องละ

ทางร้าย ความเคลือบแคลง, ความโกรธ, ความกลัวที่เป็นอกุศล
ทางหลง ความประมาทเลินเล่อ, ราคะ, ความเพลิน, ขึ้เกียจ, เหลาะแหล่ะ

สิ่งที่ต้องมี

ต้องฝึกให้มีความรอบคอบ อดทน ปัญญา เมตตา กรุณา,อาจจะเจอความผิดหวังบ้าง, สมหวังบ้าง แต่ก็จะสามารถอยู่ในโลกนี้ได้อย่างมีความผาสุกได้

นักพัฒนา กับ การภาวนา

Paiboon — Sun, 14 Jun 2020 15:12:30 +0000

การพัฒนา คือ Development Work เช่น นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ นักพัฒนาซอพแวร์โปรแกรม. เราจะใช้คำเรียกว่า Developer กล่าวถึงในบริบทการทำงาน

การภาวนา มาจากศัพท์ว่า ภาวิตา ซึ่งแปลตามศัพท์ก็คือ การเจริญ, และแปลเป็นไทยก็คือ การพัฒนา คือ Development กล่าวถึงในบริบทการทำสมาธิภาวนา

ทั้ง การพัฒนา และ การภาวนา มีแง่มุมที่คล้าย ๆ กันอย่างมากทีเดียว

1. ต้องเรียนรู้อยู่เสมอ

การพัฒนา คุณจะอยู่นิ่งเฉยไม่ได้. เทคโนโลยี่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แล้วหลาย ๆ ครั้ง เราก็ไม่ได้จะจำอะไรได้ทุกอย่างตลอดเวลา วีธีการแก้ปัญหา solution บางอย่าง ก็มีหลากหลายวิธี จึงจำเป็นต้องมีการเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

การภาวนา ก็มี วิมังสา ซึ่งหมายถึงการพัฒนา พิจารณา ปรับปรุงอยู่เสมอ โดยการเรียนรู้เป็นประสบการณ์ คำว่า "ประสบ" หมายถึงต้องมีผัสสะนั่นเอง. เมื่อมีผัสสะ แล้วใส่การเรียนรู้ การภาวนา ก็ก้าวหน้าได้.

2. ใส่ใจในรายละเอียด

การเขียนโปรแกม แค่ quote ' or " ผิดตัวเดียว ก็เป็น bug ผิดพลาดกันได้มาก. นักพัฒนาจึงต้องเป็นคนละเอียดรอบคอบ ในทุกบรรทัดของโค้ด ต้องตรวจแล้วตรวจอีกในทุกเงื่อนไข ก่อนนำไปใช้จริงได้

การจะทำสมาธิภาวนาก็เริ่มด้วยการมาสังเกตุจุดเล็กเช่น ลมหายใจ เป็นต้น จากนั้นก็ค่อยพัฒนาขึ้นไป ใส่ใจในรายละเอียดของสติ ของสัมปชัญญะ ความเข้าใจผิดนิดหน่อย เช่น "อดทน" กับ "เก็บกด" ก็ทำให้สถานการณ์พลิกแพลงไปคนละอย่างได้ ต้องใส่ใจในรายละเอียดทุกอย่างให้ดี

3. ขยันด้วยปัญญา (ไม่เกียจคร้าน)

มีการพูดถึงว่า นักพัฒนาบางคนขี้เกียจจึงคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้แก้ปัญหาต่าง ๆ ได้ แต่ถ้าเราไปอ่านในรายละเอียดจะเป็นเรื่องของปัญญา ที่หาวิธีการแก้ปัญหา จึงทำให้อะไรง่ายขึ้นในการพัฒนาโปรแกรม. เริ่มจากไม่มีอะไร เป็นมีทีละตัว ทีละคำสั่ง ไปจนเป็นทั้ง application ได้

การภาวนาก็ต้องมีความขยันอยู่แล้วในตัว คือมีการปฏิบัติเข้ากับการเรียนรู้ด้วยเลย. ไม่ได้จะเห็นแก่ความสบายหรือลำบาก แต่เห็นแก่กุศลธรรม ถ้ากุศลธรรมเกิดแม้จะอยู่ลำบากก็ตาม นั่นคือความเพียรที่มีผลขึ้นมาทันที.